Hür olmayan bir insan, konfor alanı ne kadar iyi olursa olsun, yaşamın içinde köklenemeyen bir ağaç gibi hisseder. Oysa ağaçlar köksüz olmaz.
İnsan için özgürlük; nefes almak, oksijenle buluşmaktır. Kesildiğinde, diğer tüm yaşamsal fonksiyonlar da yavaş yavaş durur.
Bülbülü altın kafese koymuşlar misali; bulunduğumuz yer en güzel yiyeceklerin, en iyi mekânların, en konforlu koşulların olduğu bir yer bile olsa, insan doğası gereği özgürlük ihtiyacı olan bir varlık olduğu için tüm bu güzellikler zamanla anlamsızlaşır.
Yiyecek mideden geçmez, uykular en rahat yataklarda bile bölünür.
Bu yüzden özgürlük ihtiyacı söz konusu olduğunda, bazen konforun bozulması ve alıştığımız alanın dışına çıkma cesareti gerekir.
Elbette başkalarının sınırlarına kadar özgür olduğumuzu unutmadan…
Özgürlüğü gerçekten hissedebildiğimiz bir yaşam dileğiyle.
Klinik Psikolog
Sümeyye Arslan